Babcia, która stała się mamą

Ma czworo wnucząt, ze wszystkich jest ogromnie dumna. W życiu każdego z nich uczestniczyła niemal od pierwszych chwil ich życia. Ale los chciał, że pewnego dnia stanęła przed niezwykle trudną decyzją i ogromną odpowiedzialnością. Na powrót stała się mamą

Michał (21 lat), Kamil (15 lat), Mateusz (4 latka) i Agatka (4 miesiące) – to największe skarby Janiny Szczerbiak, szczęśliwej i dumnej ze swoich wnuków babci. Potrafi opowiadać o nich godzinami, cieszyć się każdym ich szczęściem i martwić najmniejszą porażką. – Lubię dzieci, a już bycie babcią to zaszczyt – przyznaje pani Janina. – Człowiek zapamiętuje każdą chwilę, gdy wnuczek się przytuli i powie: babciu, ty jesteś moja jedyna, moja koleżanka – trudno opisać te uczucia. Doskonale pamięta, jak na świat przychodził każdy wnuk. Czasami czuła, że coś się dzieje, innym razem nerwowo oczekiwała na szczęśliwy finał porodu w szpitalnym korytarzu. Wraz z narodzinami każdego wnuka przychodziła ogromna radość i wzruszenie: kolejne dziecko do kochania. Jak każda babcia pozwala swoim wnukom na wiele, jest dla nich kompanem do zabawy i powierniczką sekretów, skarbnicą życiowej wiedzy – taka rola babci. – Babciu, przytul mnie, babciu, gdzie mam iść, babciu, możesz mi to kupić, babciu, ja cię lubię – słyszę te słowa każdego dnia i wciąż nie mogę uwierzyć, że to moje wnuki. Panią Janinę spośród tysięcy innych babć, które pewnie równo mocno kochają swoje wnuki, wyróżnia jednak coś zupełnie innego.
[[reklama]]
Ogromna odpowiedzialność i strach
Trzy lata temu zmarła jej ukochana córka Małgorzata. Osierociła dwoje dzieci: pełnoletniego wtedy Michała i dwunastoletniego Kamila. Dziadkowie stanęli przed niezwykle trudną i odpowiedzialną decyzją. Wzięli na siebie obowiązek wychowania młodego człowieka. Na powrót stali się rodzicami (opieka nad wnukiem została dziadkom przyznana sądownie). Z dnia na dzień życie dziadków żyjących swoim rytmem zostało przewrócone do góry nogami, a na pewno cofnęło się o kilkanaście lat. – Pewnie, że na początku był strach, przecież to nastolatek, a kto wie, jak będzie się rozwijał, a może nie poradzimy sobie z nim za pół roku, nie znajdziemy wspólnego języka… Pytań było wiele – wyznaje kobieta, dodając, że czasy są zupełnie inne, dzieci mają dużo praw, a niewiele obowiązków. – Stara szkoła, zgodnie z którą nas wychowywano dziś jest krytykowana, a tylko proszę spojrzeć, jakie dziś problemy mają nauczyciele ze swoimi uczniami – zauważa pani Janina. Babcia zaczęła uczyć się od nowa, jak na co dzień żyć z nastolatkiem i trzymać rękę na pulsie. Przypomniała sobie o szkolnych wywiadówkach, problemach nastolatków i o okresie dojrzewania. – Obowiązków jest dużo, odpowiedzialność też ogromna. Czasami słyszę od wnuka, że wychowuję go po starodawnemu. Wtedy próbuję dostosować się do dzisiejszych czasów. Razem się uczymy – śmieje się pani Janina. Babcia przyznaje, że wiele rzeczy trzeba było sobie przypomnieć, innym razem wrócić do lat, gdy jej dzieci dorastały. – Przygotowałam pokój dla wnuka, urządziłam go, żeby czuł się jak u siebie – mówi babcia, która z dnia na dzień stała się mamą. – Nie jest łatwo. Z nastoletnim człowiekiem czasami trudno się rozmawia – przyznaje, dodając, że wszystko jest kwestią sposobu dotarcia do nastolatka. – Mamy swoje lepsze i gorsze dni, ale myślę, że dobrą drogą prowadzę Kamila. Każdego dnia staram się jak najlepiej go wychować, bo wiem, że pieczę nad nim wciąż trzyma Gosia.

A. Głyżewska